یه چند روزه پیش داشتم به آدم فضایی ها فکر میکردم ؛ که یهو یه سفینه ی فضایی اومد بالا سرم و بعد چند لحظه یه آدم فضایی اومد پایین و منو دعوت کرد با سفینشون یه دوره زمین بزنیم ؛ منم قبول کردم و باهاشون رفتم ؛از اون بالاشهرم رو میدیدم ، خونمون رو میدیدم ؛خونه ی دوستامو اون فلکه ی بزرگی که مردم هر شب تابستون واسه تفریح می رن اونجا ، ساختمون هایی که وقتی میرم پایینشون وایمیسم باید سرم رو بالا بگیرم تا ببینمشون ؛ همه و همه حالا شده بودن به اندازه ی یک نقطه و شهرم به اندازه ی یک گلبرگ گل ؛ جدا از همه چیز , آزاد و رها بدون هیچ وابستگی آخ که چه حسه خوبی بود از اون بالا یه چند تا عکس از لار گرفتم بعد یه سری آزمایشات روم انجام دادن و دیدن هیچ نشونه ای از انسان تو من  دارن پیدا نمی کنن ؛ گفتند تو یه نسل جدید از نوعی تشعشعات ماوراء هستی که هیچکی نمی تونه تو رو درک و کشف کنه !! باورتون نمی شه درست اون لحظه ای که می خواستم بگم منم همراه خودتون ببرید یهو از خواب بیدار شدم ؛ ولی خیلی برام عجیب بود چون اون عکسها یی که گرفته بودم هنوز تو موبایلم بود !!!!

باورتوت نمیشه ؟؟ خودتون ببینید.........

 این عکس اون سفینه ی فضاییها:

این عکس از بالای لارو گراش و اوز و مسیر دانشگاه با تصویر:

اینم یه عکس هوایی از کل لار ؛ .راستی خونه ی خودتون و می بینید ؟؟!!

================================================

«  نامه ای به حمید که می دانم فکرهایش سبز سبز است  »

من جاری می شوم زیر باران و آب رنگ از لباسم می برد . چروک چشمانم

 صاف می شود و دستانم هوا می خورند .

رنگ های دلم نفس نفس می زنند و تابوت دلتنگی آب می شود زیر پاهایم .

نگونیامدی ... که تو آمدی ... چه بمانی ، چه نمانی ...

و من از موج های مثبت هیچ نفهمیدم مگر آنهایی که بر وجودم نشاندی .

حرفهایت شاید ، خواب هایت را کم کند ؛ دیرت شود و پدرم دعوایم کند .

حرفهایت شاید ، بند از بند روزمرگی ات بگشایند .

اما جاری شو ... حتی آن کتابهای قدیمی اینقدر روحم را پرواز ندادند .

من پریدن می خواهم ؛ دستانت کو ؟!

دیشب بی خواب شدم ؛ تو که رفتی ... و من فقط التماس کردم ...

سوختم ... از حرفهایم ریزریز شدم و ریختم توی جوی آب ...

من فقط دستانت را می خواهم

دستانی که مرا پرواز دهد ، پروازی که فرودی مگر مرگ نداشته باشد . پروازی یکه و تنها ...

و تو اگر مرا یاری کردی ؛ دیگر هیچ از تو نمی خواهم .

و فقط آرزو می کنم که سنگ صبورت را بازیابی

فرقی نمی کند عاشق که شوی ...

راستی ، تو هنوز مرا نبخشیدی ؟

جواب نامه:

 تو مرا بازیافتی در اعماق خودم  *** تو مرا آشتی دادی با خودم

پس نه تو به من مدیونی ای پروانه *** نه من که گل های وجودت را شکفتم

پنجره ی ذهنم را تو باز می کنی *** هر وقت که تو را با خود میبینم

پس پرواز کن ای پروانه از وجود خود*** تا ببینم تو را در اوج آسمان دلتنگی

*۳۴*